پريش و براى زندگى آينده در تشويش و خداى مصلحت ما به از ما مىداند . به گفته بزرگان دين ايمان داريم هر چه آن خسرو كند شيرين بود . و رشد طفل به آن است كه اصلاح مال خود تواند چون آزمايش كنى چنان كه فريب نخورد و كار وى درست و به جا باشد به حدى كه غالب مردم مىكنند و طفل تا رشيد نشود هر چه سن او بالا رود از حجر بيرون نمىآيد رشد در مردان به شهادت مردان ثابت مىشود و در زنان شهادت زنان هم كافى است . دوم - ديوانه از تصرف در مال خويش ممنوع است مگر دوره داشته باشد كه گاهى به عقل آيد در آن حال معاملاتش صحيح است و بعضى گويند در حالى كه به هوش آيد نيز تصرفش صحيح نيست اما صحيح نيست سوم سفيه يعنى ابله و كودكان كه بيش از اندازه معتاد فريب مىخورد و اصلاح مال خود نمىتواند جائز است حاكم او را از تصرف در مال خويش ممنوع سازد نه از هر تصرف و پيش از منع حاكم محجور نيست و بعضى گويند محجور است